3D6D1698

Η σημερινή ημέρα είναι ίσως η δυστυχέστερη στη μετά-1974 ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Κύπρος τέθηκε επισήμως υπό τον απεχθή δανειακό ζυγό της Τρόικα, αδυνατώντας να εκπονήσει και να υλοποιήσει έγκαιρα ένα ικανοποιητικό σχέδιο αυτάρκειας και διάσωσης της κυπριακής οικονομίας. Η παρελθούσα κυβέρνηση, πλήρης ιδεολογικών αγκυλώσεων, ανεπαρκέστατη και εγκληματικά αδρανής έναντι της καλπάζουσας κρίσης, εγκατέλειψε μοιραία την χώρα στο έλεος της τύχης, κατασπαταλώντας απερίσκεπτα τους πόρους του κράτους και αποτυχάνοντας παταγωδώς να αποτρέψει την προδιαγεγραμμένη τραπεζική κατάρρευση. Η δε νέα κυβέρνηση, συρόμενη από τις δικές της ιδεολογικές αγκυλώσεις και υπό το πρίσμα μιας κοντλοφθαλμης θεώρησης των πραγμάτων, τοποθέτησε όλα τα αυγά του κράτους στο καλάθι των «φίλων μας», με αποτέλεσμα να συρθεί μοιραία στην αθέτηση των προεκλογικών της δεσμεύσεων και στο συνεπαγόμενο βιασμό της νωπής λαϊκής εντολής. Έπειτα, επιδεικνύοντας πρωτοφανή μαεστρία στην τέχνη της προπαγάνδας, έβαλε λυτούς και δεμένους να μηρυκάζουν την παλιά πλην πετυχημένη συνταγή της «επερχόμενης λαίλαπας» σε περίπτωση απόρριψης της αδιέξοδης μνημονιακής επιλογής. Ο χρόνος που μεσολάβησε μεταξύ της 25ης Μαρτίου και της 30ης Απριλίου, όντας ελάχιστος για την εκπόνηση της όποιας ολοκληρωμένης στρατηγικής αποφυγής του μνημονίου (ή διασφάλισης της λιγότερο οδυνηρής εξόδου διαφυγής) αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς μια περίοδος σκουπιδοποίησης των (αναπόφευκτα) ημιτελών εναλλακτικών που παρουσιάστηκαν. Εν πάση περιπτώσει όμως, η κυβέρνηση φάνηκε αποφασισμένη να ακολουθήσει εργολαβικά την προδιαγεγραμμένη οδό, χωρίς σχέδιο Β´ και κωφεύοντας έναντι των εκκλήσεων για επεξεργασία εναλλακτικών επιλογών ή για διενέργεια δημοψηφίσματος.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν για την πολιτική ηγεσία είναι αμείλικτα: Αφού όλοι συμφωνούμε ότι το μνημόνιο είναι επικίνδυνο και διέπεται από υφεσιακή λογική, γιατί αφέθηκε η Κύπρος να κατρακυλίσει σε αυτό; Αφού το κούρεμα καταθέσεων ήταν «κόκκινη γραμμή» γιατί το αποδεκτήκαμε; Αν όντως μας έφεραν προ τετελεσμένων, γιατί δεν το προβλέψαμε; Γιατί ποτέ δεν είχαμε σχέδιο Β´; Γιατί μπήκαμε στο στόμα του λύκου για 10 δισ. τη στιγμή που οι άμεσες ανάγκες είναι πολύ μικρότερες, ενώ μακροπρόθεσμα χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα και δεν ξέρουμε ακόμη από πού θα τα βρούμε; Την επόμενη φορά που θα απειλούνται τα ζωτικά συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας (παρεπιπτόντως, ο κ. Ντάουνερ δουλεύει υπερωρίες) θα εμφανιστεί και πάλι μπροστά μας ο βασιλιάς γυμνός για να μας ζητήσει να επιλέξουμε τη μέθοδο της εθνικής μας αυτοκτονίας, «ελλείψει εναλλακτικών επιλογών»; Θα συνεχίσει το ΑΚΕΛ να επικαλείται μαγικές συνταγές εξόδου, προσποιούμενο ότι δεν συνέβη τίποτα πριν τις 15 Μαρτίου; Μέχρι πότε η κυβέρνηση και τα συγκυβερνώντα κόμματα θα ρίχνουν όλο το φταίξιμο στην προηγούμενη κυβέρνηση (γεγονός οξύμωρο λόγω της συμμετοχής του ΔΗΚΟ και στις δύο κυβερνήσεις); Από ποιο χρονικό σημείο κι έπειτα θα αρχίσει το «ευθυνόμετρο» να καταγράφει και τα δικά τους σφάλματα;

Αμείλικτα είναι όμως τα ερωτήματα και για τους πολίτες: Για πόσο θα πιστεύουν ακόμη στους μάγους της «δίκαιης κοινωνίας» που κομπάζουν ότι τάχα «η κρίση θέλει ηγέτη»; Για πόσο ακόμη θα παιδεύονται στο σπυράλ του διπολισμού; Για πόσο ακόμη θα ψηφίζουν ατενίζοντας το χρώμα του κασκόλ και της σημαίας, αντί τα πραγματικά προβλήματα του τόπου; Για πόσο ακόμη θα πιστεύουν ότι θα υπήρχε Χριστόφιας χωρίς ΔΗΣΥ; Για πόσο ακόμη θα πιστεύουν ότι θα υπήρχε Αναστασιάδης χωρίς ΑΚΕΛ; Για πόσο ακόμη θα πιστεύουν ότι θα υπήρχε Χριστόφιας και Αναστασιάδης χωρίς ΔΗΚΟ;

Μπορεί να μην είναι βέβαιο ότι θα έχουμε και αύριο τον επιούσιο, μπορεί το αόρατο χέρι του μεγάλου αδελφού να μας αρπάξει κάποτε τη γραφίδα, μπορεί οι λέξεις «θέλω» και «ελπίζω» να καταστούν γραφικές, εν τούτοις την αρετή του σκέπτεσθαι δεν μπορούν να μας την αφαιρέσουν. Γι´ αυτό ίσως και προσπαθούν να την χρωματίσουν (μπλε, κόκκινη, πράσινη). Απευθυνόμενος στα όσα κύτταρα ελεύθερης σκέψης απομένουν στον εγκέφαλο του καθ´ ενός μας, αναφέρω τα δύο μεγάλα – κατά την άποψή μου – διδάγματα που μας αφήνει αυτή η κρίση. Το πρώτο απευθύνεται προς τη πολιτική ηγεσία: Αντιληφθείτε επιτέλους πόσο απαραίτητη είναι η μακροσκοπική στρατηγική θεώρηση των πραγμάτων και η εκπόνηση εναλλακτικών σχεδίων, για να μη βρεθούμε ξανά ενώπιον θανατηφόρων διλημμάτων. Το δεύτερο απευθύνεται προς τους πολίτες: Απαλλαγείτε επιτέλους από την κυανέρυθρη φενάκη του ΔΗΚΟτραφούς διπολισμού που δηλητηριάζει τις συνειδήσεις σας, δεσμεύει τη σκέψη σας και υποθηκεύει το μέλλον όλων μας!

 

Ο Μιχάλης Κοντός είναι πολιτικός επιστήμονας και διεθνολόγος, διευθυντής του Κέντρου Επιστημονικού Διαλόγου και Έρευνας

http://kede-cyprus.org/members/

Σχόλια

Σχόλια