By:

Με τα όσα υποστηρίζω πιο κάτω δεν επιθυμώ σε καμία περίπτωση να ισχυριστώ ότι ο θεσμός των κομμάτων δεν μου είναι αρεστός. Αντίθετα, πιστεύω βαθιά στην ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας των κομμάτων. Θεωρώ αχρείαστο το αναμάσημα του γνωστού κλισέ ότι είναι «κύτταρα της δημοκρατίας». Είναι απλώς απαραίτητοι θεσμοί στα πλαίσια της συμμετοχικής, πλουραλιστικής δημοκρατίας, καθ’ ότι μέσω αυτών καταγράφονται πολιτικές προτάσεις και –εάν λειτουργούν υγιώς- δημιουργούνται προϋποθέσεις δέσμευσης των πολιτικών ατόμων έναντι των ψηφοφόρων που τους τίμησαν ως προς την τήρηση των υπεσχημένων. Εκείνο που με ανησυχεί, παρακολουθώντας διαχρονικά την πολιτική ζωή της Κύπρου, δεν είναι τα κόμματα καθ’ αυτά, αλλά ο τρόπος ένταξης των πολιτών σε αυτά, η μορφή των σχέσεων αλληλεπίδρασης που αναπτύσσεται.

Αρκετοί συμπολίτες μας ταυτίζονται με συγκεκριμένα κόμματα με μια οπαδική λογική και όχι με λογική πολιτικοποίησης. Στις προεδρικές εκλογές ψηφίζουν πάντα αυτόν που υποστηρίζει το κόμμα τους, ενώ στις βουλευτικές εκλογές δεν τους απασχολεί ποιοι κατέρχονται ως υποψήφιοι με άλλα κόμματα και μοναδικό τους δίλημμα είναι ποιους από τους υποψηφίους του δικού τους κόμματος θα ψηφίσουν. Οι πολίτες οι οποίοι ταυτίζονται με κάποιο κόμμα και ακολουθούν κατά κανόνα τις επιλογές του χωρίς ιδιαίτερη διάθεση αντίθετης πλεύσης, δεν κάνουν κακό μόνο στα κόμματα: Κάνουν κακό στο ίδιο το πολιτικό μας σύστημα, στην ίδια την δημοκρατία και, σε τελική ανάλυση, στην ίδια τους την πατρίδα. Και εξηγούμαι: Γνωρίζοντας ότι ένας σκληρός πυρήνας των υποστηρικτών τους θα τους ψηφίσει βρέξει-χιονίσει, οι ηγέτες ενός κόμματος αισθάνονται άνεση έναντι των επιλογών τους και χαλαρώνουν ως προς τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει. Με άλλα λόγια, αν εγώ γνωρίζω ότι θα με ψηφίσετε όποια λάθη και να κάνω, γιατί να τηρήσω τα όσα (ενδεχομένως ελκυστικά για εσάς αλλά επώδυνα για’ μένα) σας υποσχέθηκα για να με ψηφίσετε; Κυρίως δε η περίπτωση του κυπριακού πολιτικού συστήματος, το οποίο είναι προεδρικό, ο πρόεδρος εκλέγεται απ’ ευθείας από το λαό και για πέντε χρόνια δεν αντιμετωπίζει παρά ελάχιστο και συμβολικού χαρακτήρα έλεγχο, προσφέρεται για άφθονες δεσμεύσεις και ανώδυνες διαβεβαιώσεις μετάνοιας παλαιών λαθών.

Η άνευ όρων ακολουθία των κομματικών επιλογών ακυρώνει στην ουσία τις δυνατότητες ελέγχου της κοινωνίας επί των πολιτικών και αποθρασύνει τους τελευταίους, ενώ εκμηδενίζει τις συνέπειες που ενδεχομένως να έχουν οι αποκαλύψεις σκανδάλων: Ενώ σε προηγμένες δημοκρατίες του εξωτερικού όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, η αποκάλυψη ενός πολιτικού σκανδάλου ή σκανδάλου διαπλοκής επέχει συνήθως βαριές συνέπειες για τους εμπλεκόμενους, στην Κύπρο τα σκάνδαλα πάνε κι’ έρχονται χωρίς συνήθως ουσιαστικές συνέπειες. Και αυτό γιατί όσοι ψηφοφόροι αυτοπροσδιορίζονται ως πιστοί υποστηρικτές του κόμματος, τα στελέχη του οποίου ενέχονται στο σκάνδαλο, αντιλαμβάνονται ως υποχρέωσή τους να υπερασπιστούν τους ηγέτες τους. Ενεργοποιούνται δε μηχανισμοί άμυνας εξ’ αιτίας των «επιθέσεων» που δέχονται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Και το χειρότερο: Κάθε σκάνδαλο και κάθε πολιτική αποτυχία αντιμετωπίζεται από τους υπεύθυνους με αναφορές σε σκάνδαλα και λάθη προηγούμενων διακυβερνήσεων, παρέχοντας έτσι τα αναγκαία επιχειρήματα στους οπαδούς τους για να αντιμετωπίσουν τις κατηγορίες των πολιτικών αντιπάλων στις ιδιωτικές τους συζητήσεις. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος ατιμωρησίας που βασίζεται στην κομματική αφοσίωση σημαντικής μερίδας των ψηφοφόρων, την στιγμή που η αίσθηση της αδυναμίας υπέρβασης αυτού του φαινομένου οδηγεί πολλούς στην αποχή.

Το πολιτικό μας σύστημα πάσχει, οι θεσμοί απαξιώνονται και η δημόσια ζωή χαρακτηρίζεται από σκάνδαλα, διαπλοκή και μετριότητα εξ’ αιτίας της σχέσης αλληλεξάρτησης μεταξύ κομματικών ηγετών που δεν δέχονται πιέσεις και κομματικών οπαδών-χειροκροτητών των επιλογών τους. Όσο οι πολίτες δεν είναι διατεθειμένοι να τιμωρήσουν με τη ψήφο τους τα κόμματά τους, όσο η νοοτροπία της «κομματικής μάντρας» παραμένει ακμαία, τόσο η πολιτική ζωή δεν θα εξυγιαίνεται και τόσο θα μας κυβερνούν οι μετριότητες διότι αρκετοί σκεπτόμενοι συμπολίτες μας θα παραμένουν εκτός της πολιτικής διαδικασίας, αισθανόμενοι αποστροφή έναντι αυτών των φαινομένων. Όση όμως ευθύνη έχουν οι πολιτικοί για την κατάσταση αυτή, τόση ευθύνη έχουμε και εμείς οι πολίτες που αρνούμαστε να τους βάλουμε στη θέση τους, αποδεχόμενοι τις κούφιες δεσμεύσεις, τα σκάνδαλα, την ανεπάρκεια και –το χειρότερο- τις ανέξοδες συγγνώμες τους.

 

Ο Μιχάλης Κοντός είναι πολιτικός επιστήμονας και διεθνολόγος, διευθυντής του Κέντρου Επιστημονικού Διαλόγου και Έρευνας

 

 

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα livenews.com.cy, 11/01/2013.

 

 

une robe demoiselle d’honneur bustier. .Robes de demoiselle d’honneur et robes de mariée pour être repris et ne peuvent pas saisir une grande partie de la scène, s’il y a un certain nombre de demoiselles d’honneur scène de mariage, alors même passer beaucoup de pensée

Σχόλια

Σχόλια