Η αναγκαιότητα νομοθετικής μεταρρύθμισης στα πλαίσια της ΕΕ είναι από τα πλέον πολυσυζητημένα θέματα των ημερών μας. Με μοναδική ίσως εξαίρεση την περίοδο που μεσολάβησε μετά το φιάσκο του Ευρωσυντάγματος τον Ιούνιο του 2005 και μέχρι την εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας τον Δεκέμβριο του 2009, το ‘κατεπείγον’ της μεταρρύθμισης κρίνεται ως μονόδρομος για την επιβίωση της Ένωσης. Η οικονομική κρίση που βιώνουμε έχει καταδείξει τις ελλείψεις του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος σε σχέση πρωτίστως με την οικονομική ολοκλήρωση της ΕΕ. Για να προχωρήσει όμως η ΕΕ προς την πολυπόθητη Τραπεζική Ένωση χρειάζονται νομικές ρυθμίσεις κυρίως σε θέματα που αφορούν στην υιοθέτηση κοινών μηχανισμών εξυγίανσης χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων – κάτι που δεν το επιτρέπει η παρούσα Συνθήκη – αλλά και σε άλλα συναφή θέματα.

Είναι μεσούσης αυτής ακριβώς της καθοριστικής για το μέλλον της ΕΕ περιόδου, που η Ευρώπη επέλεξε να ρυθμίσει μέσω μιας νέας οδηγίας την χρήση των επαναχρησιμοποιούμενων δοχείων ελαιόλαδου στα εστιατόρια, με μια νομοθεσία καταπέλτη για τα δεδομένα πολλών γκουρμεδοπωλείων, μια οδηγία που αναμένεται να αυξήσει τόσο το κόστος των επιχειρήσεων, όσο και τις τιμές. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την πλήρη ανικανότητα τους να θέτουν νομοθετικές προτεραιότητες, οι Ευρωκράτες, επικαλούμενοι θέματα βελτίωσης υγιεινής, κατάφεραν να μας αφήσουν άφωνους και πάλι, με μια Οδηγία που αγγίζει τα όρια της σχιζοφρένειας. Από τον Ιανουάριο του 2014 οι πελάτες εστιατορίων στην «επικράτεια» της ΕΕ, θα καλούνται να κάνουν το παραδοσιακό για πολλούς «βούτημα» του ψωμιού τους, όχι σε επαναχρησιμοποιούμενα δοχεία, αλλά σε εργοστασιακά, σφραγισμένα και μιας χρήσης μπουκάλια τα οποία φέρουν βέβαια και το κατάλληλο «ταπέλλωμα» που να πληροί τα κριτήρια της ΕΕ.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι έχουμε πολλές φορές στο παρελθόν κατηγορήσει την ΕΕ, τόσο για τον ελιτισμό που την διακρίνει, όσο και για την αδιαφορία της σε θέματα που αφορούν στην καθημερινότητα του Ευρωπαίου πολίτη. Μήπως όμως ο ξαφνικός υπέρμετρος ζήλος της ΕΕ να ασχοληθεί με τις διατροφικές μας συνήθειες να είναι κάπως υπερβολικός; Ή υπάρχουν άλλου είδους σκοπιμότητες πίσω από την πρόσφατη αυτή απόφαση του μεγαλύτερου παραγωγού ελαιόλαδου παγκοσμίως (με μερίδιο παραγωγής 70%);

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που μας αφήνει έκπληκτους η ΕΕ με τέτοιου είδους αποφάσεις. Έχουμε γίνει μάρτυρες στο παρελθόν Ευρωπαϊκών οδηγιών για «στραβά αγγούρια», «καμπυλωτές μπανάνες», ακόμα και της περιβόητης Οδηγίας του 2011 που απαγόρευε στους εμφιαλωτές νερού να χρησιμοποιούν διαφημιστικές ετικέτες που να ισχυρίζονται ότι το προϊόν τους αποτρέπει την αφυδάτωση! Τώρα βάζουν λουκέτο και στο «βούτημα». Στο απλό – για κάποιους παραδοσιακό και για άλλους γκουρμεδιάρικο – «βούτημα» του ψωμιού στο μπολάκι με το δεντρολίβανο και την ρίγανη. Και αυτό σε μια εποχή που τα σοβαρότατα προβλήματα της Ένωσης θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση της και ο ευρωσκεπτικισμός βρίσκεται σε επίπεδα ρεκόρ. Είναι πραγματικά για να αναρωτιέται κανείς για την αναποτελεσματικότητα της τεραστίων διαστάσεων γραφειοκρατικής μηχανής των Βρυξελλών και να διερωτάται παράλληλα τι άλλο μας περιμένει στην ποικιλόμορφη αυτή επιχείρηση «κουρέματος» της ΕΕ;

Σχόλια

Σχόλια