Σε συνέδριο που διοργάνωσε η δεξαμενή σκέψη Θουκυδίδης, στις 13 Απριλίου 2013, είχα υποστηρίξει τα εξής:

«Ένα κράτος, όπως η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), το οποίο αντιμετωπίζει άμεση απειλή ασφαλείας από συντριπτικά υπέρτερη δύναμη, πέραν των ενόπλων δυνάμεων αμυντικού και αποτρεπτικού χαρακτήρα είναι υποχρεωμένο να εισάγει και εξωτερικούς συντελεστές ισχύος με στόχο την εξισορρόπηση του αρνητικού ισοζυγίου ισχύος. Ως εξωτερικούς συντελεστές ισχύος εννοούμε στρατηγικές συνεργασίες και συμμαχίες».

Σε συνέχεια της πιο πάνω τοποθέτησης, στα πλαίσια του Φόρουμ που διοργάνωσε το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ, στις 11 Μαΐου 2013, ανέφερα ότι:

«Για την ΚΔ η δημιουργία εταιρικών στρατηγικών δεσμών με μεγάλες δυνάμεις και η εγκατάσταση ξένων συμφερόντων στην Κύπρο είναι σημαντική αφ’ εαυτής διότι καθιστά την επιλογή πλήγματος κατά της ΚΔ μία επιλογή υψηλού ρίσκου. Με άλλα λόγια, οι εταιρικοί δεσμοί και η εγκατάσταση συμφερόντων μεγάλων δυνάμεων στην Κύπρο επενεργούν ως ασπίδα προστασίας για την ασφάλεια της ΚΔ έναντι ενδεχόμενων εξωτερικών επιβουλών».

Ενώ σε συνέδριο που διοργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και την ελληνική έκδοση του περιοδικού Foreign Affairs, στις 18 Ιουνίου 2013, είχα υποστηρίξει ότι:

«Οι συνθήκες είναι τέτοιες και τα ζητήματα που καλείται να αντιμετωπίσει [η Κύπρος] είναι τόσο πολυδιάστατα που η ασφάλεια από μόνη της, στα πλαίσια ενός δόγματος αποτροπής, δεν είναι αρκετή. Θα πρέπει να οικοδομηθεί ένα στρατηγικό πλαίσιο που να συνυφαίνει, πέραν της ασφάλειας, παράγοντες όπως η οικονομία, η διπλωματία και η ενεργειακή πολιτική».

Τέλος, σε παλαιότερο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε αυτό το ιστολόγιο στις 23 Μαΐου 2013 (http://apopsi.com.cy/435), έγραφα τα εξής: «Έχει λεχθεί επανειλημμένα από τους κυβερνώντες ότι το κυπριακό και το φυσικό αέριο είναι δύο χωριστά ζητήματα. Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρόν για να αποδειχθεί του λόγου το αληθές: Να προχωρήσουμε άμεσα με τη δημιουργία του τερματικού υγροποίησης για να βοηθηθεί η κυπριακή οικονομία να βγει το συντομότερο από την κρίση, να ισχυροποιηθεί το κυπριακό κράτος με τα συμφέροντα που θα εγκατασταθούν στο νησί και να αποκτήσουμε εμείς το πάνω χέρι στο ζήτημα. Όσο καθυστερούμε τόσο πιο ευάλωτοι γινόμαστε σε πιέσεις, ενώ το κλειδί παραμένει στην Άγκυρα».

Η προχθεσινή απόφαση της κυβέρνησης του Ισραήλ να προχωρήσει στην εξαγωγή του 40% των αποθεμάτων φυσικού αερίου της χώρας, αποτελεί τρανταχτή απόδειξη του πώς μπορεί ένα πεδίο κοινών συμφερόντων και μια συνεπαγόμενη στρατηγική σύμπλευση να ευεργετήσει τους εμπλεκόμενους. Η απόφαση αυτή είναι σημαντική για το Ισραήλ, το οποίο έκανε ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της μετατροπής του σε εξαγωγέα ενέργειας. Ανοίγει όμως και ένα σημαντικότατο παράθυρο ευκαιρίας για την Κυπριακή Δημοκρατία: Δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την μεταφορά ισραηλινού φυσικού αερίου στην Κύπρο για υγροποίηση και, στη συνέχεια, για εξαγωγή. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε εισαγωγή ενός σημαντικότατου εξωτερικού συντελεστή ισχύος για την Κυπριακή Δημοκρατία, καθ’ ότι μεγάλης κλίμακας ισραηλινά συμφέροντα θα εγκαθίσταντο στο νησί και θα διασυνδέονταν άμεσα με τη δυνατότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να υποστηρίζει την υγροποίηση και την απρόσκοπτη εξαγωγή του ισραηλινού φυσικού αερίου.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν τα πράγματα θα εξελιχθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουν δημιουργηθεί όμως οι προϋποθέσεις για τη στρατηγική σύμπλευση των δύο χωρών. Οι προϋποθέσεις αυτές δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχε σοβαρό πεδίο κοινών συμφερόντων που να συνδέει τις δύο χώρες. Το πεδίο αυτό δημιουργήθηκε από τυχαίους παράγοντες, κυρίως από τη γεωγραφική γειτνίαση των θαλασσίων κοιτασμάτων των δύο χωρών και από τη ρήξη στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις εξ’ αιτίας της έξαρσης του τουρκικού ηγεμονισμού. Καλλιεργήθηκε όμως και διευρύνθηκε σημαντικά εξ’ αιτίας της ορθής πολιτικής απόφασης της προηγούμενης και της νυν κυβέρνησης να προχωρήσουν με τη δημιουργία τερματικού υγροποίησης φυσικού αερίου στο Βασιλικό. Αν αυτό δε συνέβαινε και μας συνέπαιρναν οι (εκ του πονηρού) νουθεσίες περί «αγωγού μέσω Τουρκίας» ή «μεσογειακού αγωγού», τότε το πεδίο κοινών συμφερόντων μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ θα είχε τορπιλισθεί και οι προοπτικές στρατηγικής σύμπλευσης με τον σημαντικό αυτό γείτονά μας θα εξανεμίζονταν.

Η απόφαση για τη δημιουργία τερματικού υγροποίησης συνιστά ένα υγιές κύτταρο στρατηγικού σχεδιασμού, μια όαση στην έρημο της στρατηγικής καχεξίας από την οποία υποφέρουμε από καταβολής Κυπριακής Δημοκρατίας. Δικαιώνονται όσοι επέμεναν στην επιλογή του τερματικού υγροποίησης, αλλά και για το γεγονός ότι έκλεισαν τα αυτιά τους στις σειρήνες, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να καταποντίσουν το κυπριακό καράβι τόσο από γεωστρατηγικής, όσο και από οικονομικής άποψης. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι η επιτάχυνση των διαδικασιών τόσο του τερματικού, όσο και ευρύτερα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών μας πόρων, οι οποίες τείνουν να αναβαθμίζουν τη γεωπολιτική αξία της ΚΔ, αλλά αποτελούν και τη μεγαλύτερη ελπίδα για οικονομική ανάκαμψη. Πάντα όμως με την προϋπόθεση ότι απορρίπτουμε την επικίνδυνη λογική της διασύνδεσης του φυσικού αερίου με το κυπριακό ή/και με τυχόν αξιώσεις της Τρόικα που υπονομεύουν την κυριαρχία της ΚΔ επί των φυσικών της πόρων.

Σχόλια

Σχόλια