Α. Οποιοσδήποτε άνθρωπος πιστεύει στη δημοκρατία και έχει ιστορική μνήμη, δεν μπορεί παρά να καταδικάσει την ύπαρξη και την δράση της Χρυσής Αυγής. Τα όσα βγαίνουν στο φως τις ημέρες αυτές περί της οργάνωσης της με ναζιστικά πρότυπα, της πίστης στον Αρχηγό-Φύρερ, την εκπαίδευση των μελών, τον ρατσιστικό λόγο, ενδεχόμενα να συνιστούν για κάποιους είδηση- οπωσδήποτε όμως για τους μυημένους στον πολιτικό διάλογο δεν συνιστούν κάτι νέο. Υπάρχουν ήδη και αρκετά βιβλία που περιγράφουν με λεπτομέρεια τον τρόπο λειτουργίας της Χρυσής Αυγής (π.χ. Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής του Δημήτρη Ψαρρά). Το γεγονός ότι χιλιάδες Έλληνες πολίτες, της χώρας που πολέμησε κατά του ναζισμού, ψήφισαν την Χρυσή Αυγή στις τελευταίες εκλογές, είναι λυπηρό, δείγμα της σταδιακής κατάρρευσης του κοινωνικού ιστού  της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα στη μεταμνημονιακή εποχή. Εδώ και πολύ καιρό περιμένουμε την ανάσταση της ελληνικής κοινωνίας, μια ανάσταση που περιλαμβάνει και την απαλλαγή της χώρας από νεοναζιστικά κόμματα ρατσιστικού λόγου.

Β. Τα πιο πάνω δεν μεταβάλλουν όμως το γεγονός ότι η χθεσινή, τηλεοπτικών προδιαγραφών, σύλληψη του αρχηγού και βουλευτών του πολιτικού κόμματος Χρυσή Αυγή με το αιτιολογικό της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, αφήνει μια πικρή γεύση σε όσους αφιέρωσαν την ζωή τους στη μελέτη των δημοκρατικών φαινομένων. Σε ομιλία μου για το νόημα της δημοκρατίας σήμερα, (http://apopsi.com.cy/528) είχα γράψει: «Το μεγάλο παράδοξο της δημοκρατίας είναι επομένως ότι αυτή καλείται να προωθήσει την δημοκρατική ιδέα, περιλαμβανομένης της προστασίας της ελευθερίας του λόγου, της έκφρασης, της πολιτικής και κοινωνικής δραστηριοποίησης, η οποία καλύπτει και τους αρνητές της δημοκρατίας. Μέχρι ποιου σημείου όμως μπορούν να γίνουν ανεχτοί οι αρνητές της δημοκρατίας, χωρίς αυτή να απειλείται σε κατάρρευση; Και μέχρι ποιου σημείου μπορεί η δημοκρατία να καταπιέζει ή και να απωθεί τους αρνητές της, χωρίς ταυτόχρονα να χάνει τον δημοκρατικό της χαρακτήρα; Η αναζήτηση των ορίων δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση. Από την αναζήτηση όμως των ορίων αυτών κρίνεται εν πολλοίς και η δυνατότητα της δημοκρατίας να βελτιώνεται ως πολίτευμα», καθώς και ότι «Οι τρομοκράτες έχουν κατορθώσει να επιτύχουν το στόχο τους για αμφισβήτηση των αξιών του δυτικού πολιτισμού, όχι μέσα από τα τρομοκρατικά κτυπήματα, αλλά κυρίως μέσα από τις δυσανάλογες αντιδράσεις προς τα κτυπήματα αυτά, τόσο με την ψήφιση αντιτρομοκρατικών νόμων που περιορίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στο εσωτερικό των δυτικών κρατών, όσο και μέσα από την παραβίαση των θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου».

Γ. Η χθεσινή σύλληψη, με τον τρόπο που αποφασίστηκε και εκτελέστηκε, δημιουργεί προβληματισμό, κατά πόσο η δημοκρατία μας έχασε και πάλι την μάχη. Περιμένω από χθες εναγωνίως να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες που να παρουσιάζουν κάποια απτά γεγονότα επί των οποίων στηρίχθηκε η απόφαση. Δυστυχώς, δεν έχουν μέχρι σήμερα δοθεί. Ελπίζω ότι θα υπάρξουν. Διότι αν δεν υπάρξουν θα είναι καταστροφικό. Η σύλληψη ενός Προέδρου κοινοβουλευτικού κόμματος και βουλευτών με τη διαδικασία του αυτόφωρου για αδίκημα σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, αναφέρθηκε ορθά από το συνάδελφο Κώστα Χρυσόγονο ότι κινείται στα όρια της νομιμότητας. Προσωπικά θα συμφωνούσα περισσότερο με ένα άλλο συνάδελφο, τον Ηλία Νικολόπουλο ότι πρόκειται για συνταγματική εκτροπή. Ποιος ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν έγινε η συνταγματικά ορθή διαδικασία άρσης της βουλευτικής ασυλίας; Γιατί έπρεπε να γίνει αυτή η μιντιακών προδιαγραφών σύλληψη; Περίμενα να αναγνώσω ένα πόρισμα που να επιτρέπει αβίαστα συμπεράσματα περί ενοχής, όχι μια εννιασέλιδη γενικολογία που δεν αναφέρεται σε τίποτα συγκεκριμένο από νομικής άποψης. Αν υπάρχουν στοιχεία έπρεπε να τεθούν στο πόρισμα. Σωστά ανέφεραν οι Μιχάλης Δημητρακόπουλος και Αλέξης Κούγιας ότι τα τιθέμενα στοιχεία δεν μπορούν παρά να μας ανησυχήσουν (http://tvkosmos.gr/article.asp?newsid=2024275). Δεν μπορώ παρά να συμμεριστώ την ανησυχία του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, μήπως προχωρούμε ως κοινωνία στην, λόγω ανικανότητας, ηρωοποίηση του ακροδεξιού χώρου (http://www.newsnow.gr/article/515429/makis-triantafyllopoulos-eisaste-sigouroi.html)

Δ. Η αναγκαιότητα για πολιτική καταδίκη του ρατσιστικού και ναζιστικού λόγου που εκφέρει η Χρυσή Αυγή είναι κάτι διαφορετικό από την χρήση του ποινικού δικαίου για καταστολή πολιτικών κομμάτων. Μακάρι να υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που μέχρι σήμερα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας και που, κακώς, δεν περιλήφθηκαν στο πόρισμα. Στοιχεία που να επιτρέπουν νομικά συμπεράσματα που να δικαιολογούν καταδίκη. Αλλά μια ποινική δίωξη ή και καταδίκη δεν μπορεί να γίνει με πολιτικά επιχειρήματα, ούτε και με επικοινωνιακά κόλπα. Στο ελληνικό Σύνταγμα δεν προβλέπεται-και ορθά- δυνατότητα απαγόρευσης πολιτικών κομμάτων. Το να χαρακτηρίζεται ένα πολιτικό κόμμα που, κατ’ εμέ και πολλούς άλλους, εσφαλμένα ψήφισαν χιλιάδες πολίτες, ως εγκληματική οργάνωση προϋποθέτει συγκεκριμένα στοιχεία. Αλλιώς κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε ένα επικίνδυνο προηγούμενο και μάλιστα σε μια εποχή κατά την οποία η δημοκρατία στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς δεν λειτουργεί ικανοποιητικά λόγω της μετατροπής της χώρας σε ένα κράτος οφειλέτη που υποχρεώνεται να ασκήσει τα δημοκρατικά θέσμια υπό τις οδηγίες της Τρόικα και να παραβιάζει το Σύνταγμα ανάλογα με τις απαιτήσεις της Τρόικα.

Ε. Μόλις πριν λίγο καιρό ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ κατηγορούσαν τον Σύριζα ότι στηρίζει τους κουκουλοφόρους (ενδεικτικά βλ. τις δηλώσεις του στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού Χρύσανθου Λαζαρίδη http://www.enikos.gr/politics/103158,Lazaridhs:_O_SYRIZA_sthrixe_toys_koykoy.html). Θα μπορούσε μια ανάλογων μιντιακών προδιαγραφών επιχείρηση να οδηγήσει στη σύλληψη και του Αλέξη Τσίπρα ή βουλευτών του Σύριζα σε περίπτωση που υπάρξει αύριο κάποια δολοφονία που χρεώνεται στην αριστερά ή νέες ενέργειες κουκουλοφόρων. Ας μην ξεχνούμε ότι όπως σε άλλες χώρες της ΕΕ υπάρχουν περιπτώσεις απαγόρευσης νεοναζιστικών κομμάτων, υπάρχουν και περιπτώσεις απαγόρευσης κομμουνιστικών αριστερών κομμάτων (ιδιαίτερα στις μετασοβιετικές δημοκρατίες, ενίοτε και με επικύρωση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βλ. π.χ. appl. 250/57 Kommunistische Partei v. Federal Republic of Germany, decision of 20 July 1957).

Στ. Αξίζει τον κόπο να προβληματιζόμαστε για την τήρηση των δημοκρατικών θεσμών, όταν σε τελική ανάλυση σκοπός θα είναι η προστασία ανθρώπων που δεν σέβονται τη δημοκρατία και που σε μια ανάλογη περίπτωση δεν θα δίσταζαν να φερθούν πλήρως αντιδημοκρατικά; Μα αν όχι, τότε η δημοκρατία είναι και αυτή ένα πολίτευμα όπως όλα τα υπόλοιπα, ένα πολίτευμα που υπάρχει μόνο όσο συμφέρει την εκάστοτε κρατούσα άποψη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπάρχουν για να προστατεύουν και ανθρώπους που δεν θα αναγνώριζαν τα δικαιώματα αυτά στους άλλους. Αλλιώς γινόμαστε όλοι ίδιοι. Και αν θέλουμε να τελειώσουμε πραγματικά με τον ναζισμό, πρέπει να αποδείξουμε στην πράξη ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ότι η δημοκρατία είναι κάτι περισσότερο.

Σχόλια

Σχόλια