Σε ρεπορτάζ με τίτλο ‘Τέλος του χρόνου στο Υπουργικό το νομοσχέδιο περί υιοθεσιών’ που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» στις 12/11/2013 οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας όπως και η Επίτροπος Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού εμμένουν στην κατάθεση ενός νομοσχεδίου που πρωτοεμφανίστηκε το 2011 και με βάση το οποίο θα απαγορεύονται οι ιδιωτικές υιοθεσίες και όλες οι υιοθεσίες θα πρέπει να γίνονται μόνο μέσω των κρατικών υπηρεσιών. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να αφεθεί ασχολίαστο. Είχα υποδείξει και προ διετίας όταν ξεκίνησε η συζήτηση πως η βάση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου είναι εντελώς λανθασμένη και στηρίζεται σε μια εντελώς αντιεπιστημονική και βαθύτατα συντηρητική προσέγγιση περί του κρίσιμου ζητήματος της απόκτησης τέκνων, όσο και ως προς τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του τέκνου. Είναι η ίδια νοοτροπία που μέχρι σήμερα δεν έχει επιτρέψει να προχωρήσει ομαλά η διαδικασία εισαγωγής νομοθετικού πλαισίου που να θεσμοποιεί την ιατρική υποβοήθηση στην ανθρώπινη αναπαραγωγή και που οδηγεί σε φωνές για απαγόρευση του θεσμού της παρένθετης μητέρας. Μια βαθύτατα συντηρητική νοοτροπία την οποία δυστυχώς κληροδότησε η αυτοαποκαλούμενη προοδευτική κυβέρνηση.

Είναι σε όλους καλά γνωστό ότι το σύστημα υιοθεσίας μέσω των κρατικών υπηρεσιών είναι δυσλειτουργικό, έως και μη λειτουργικό. Είναι επίσης καλά γνωστό ότι οποιοσδήποτε επιθυμεί να υιοθετήσει μέσω των κρατικών υπηρεσιών θα συναντήσει μακροχρόνιες διαδικασίες και θα αναμένει για αρκετά χρόνια, ενίοτε εις μάτην, για να μπορέσει να καταστεί γονέας. Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο το κυπριακό σύστημα υιοθεσιών δεν έχει κηρυχθεί ως παντελώς αποτυχημένο είναι η ύπαρξη των ιδιωτικών υιοθεσιών, οι οποίες παρέχουν την δυνατότητα σε ένα υποψήφιο θετό γονέα να αναζητήσει ο ίδιος την κατάλληλη οικογένεια και να προβεί στις διευθετήσεις για υιοθεσία του θετού του τέκνου.

Η ιδιωτική υιοθεσία δεν είναι ανεξέλεγκτη, όπως αφήνεται εσφαλμένα να νοηθεί. Αντιθέτως, οι υποψήφιοι θετοί γονείς τυγχάνουν ελέγχου καταλληλότητας από τις κρατικές υπηρεσίες, όπως κάθε άλλος υποψήφιος θετός γονέας, ενώ η υιοθεσία τους εγκρίνεται από το Δικαστήριο. Όσοι ασχολούνται με το αντικείμενο της υιοθεσίας, γνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι για ένα άτεκνο ζευγάρι να υιοθετήσει ένα θετό τέκνο. Τις περισσότερες φορές οι θετοί γονείς αγαπούν το υιοθετημένο τέκνο περισσότερο από ότι φυσικοί γονείς, ακριβώς διότι το αποκτούν μετά από απογοητεύσεις αποτυχημένων προσπαθειών απόκτησης τέκνων. Για το ίδιο το τέκνο τίποτα δεν είναι πιο συμφέρον από το να υιοθετηθεί από μια θετή οικογένεια που το επιθυμεί και το φροντίζει, παρά να είναι σε μια φυσική οικογένεια η οποία δεν το επιθυμεί και αναζητεί τρόπο να το ξεφορτωθεί. Η ιδιωτική υιοθεσία είναι επομένως προς το συμφέρον του τέκνου και όχι εναντίον αυτού, ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζει την υγιή λειτουργία του συστήματος υιοθεσίας.

Η εισήγηση για ολική κρατικοποίηση του συστήματος υιοθεσιών συνιστά την επέκταση μιας αποτυχημένης γραφειοκρατικής προσέγγισης, η οποία απλώς θα επενεργήσει ενάντια στο συμφέρον του τέκνου και θα οδηγήσει σε περιορισμό της δυνατότητας υιοθεσίας. Αυτή η προσέγγιση δεν θα πρέπει επ’ ουδενί λόγω να γίνει αποδεκτή από το Υπουργικό Συμβούλιο ή τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το κυπριακό οικογενειακό δίκαιο έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά από προσεγγίσεις που στηρίζονται σε μια αποτυχημένη λογική υπέρμετρης κρατικοποίησης. Είναι καιρός να υιοθετηθούν επιτέλους φιλελεύθερες προσεγγίσεις που να συνάδουν τόσο προς την αναγκαιότητα για στήριξη των άτεκνων γονέων, όσο και προς την προστασία του συμφέροντος του τέκνου το οποίο οπωσδήποτε εξυπηρετείται μέσα από την ρύθμιση του θεσμού των ιδιωτικών υιοθεσιών και όχι μέσα από την κατάργησή του.

Σχόλια

Σχόλια